Perspektywa jest najbardziej realistycznym rodzajem rysunku inżynierskiego. Architekci i projektanci używają perspektywy w dwojaki sposób: jako techniki projektowania oraz ilustracji projektu sporządzonego w widokach (rzutach prostokątnych).
Perspektywiczny rysunek, spełniający rolę techniki projektowania, najczęściej jest
sporządzony jako szybki, odręczny szkic usiłujący zachować charakter przedsta
wionej sytuacji przestrzennej przez zachowanie skali, oświetlenia, ciemni oraz ro- dzajów projektowanych faktur.
Perspektywa, używana natomiast jako ilustracja projektu sporządzonego w rzutach prostokątnych (przekrojach poziomych i pionowych, elewacjach itp.), jest geometrycznie precyzyjnie konstruowana i starannie rysunkowo wykończona. Na wykończenie rysunku perspektywicznego składa się naniesienie geometrycznie wyznaczonych cieni oraz innych elementów projektowanej sytuacji.
Aby sporządzić poprawnie i precyzyjnie rysunek perspektywiczny, niezbędna jest pewna geometryczna wiedza oraz znajomość kilku metod konstrukcyjnych. Klarowność charakteru przedstawionego, projektowanego budynku wraz z otoczeniem zależy od wybranej metody konstruowania perspektywy geometrycznej.
Poprawnie geometrycznie skonstruowany rysunek perspektywiczny można uznać zaledwie za początek perspektywy. Perspektywa w pełnym znaczeniu powinna być prawidłowo zakomponowana, a rysunek powinien przedstawiać nie tylko projektowany budynek, ale również ludzi, samochody, roślinność, meble itp. dla prawidłowego oddania skali architektonicznej. Należy również pamiętać, że dobrze i prawidłowo konstrukcyjnie sporządzona perspektywa nie robi ze złego projektu projektu dobrego.
W poszczególnych rozdziałach przedstawiono słownictwo, zasady i ilustracje kilku podstawowych metod konstrukcji perspektywy geometrycznej oraz podstawy konstrukcji prostych cieni w perspektywie. Zaprezentowany w niniejszej pracy materiał obejmuje jednosemestralny (45 godzin dydaktycznych) program nauczania przedmiotu perspektywa na Wydziale Architektury Politechniki Wrocławskiej.

Spis treści:

Wstęp

1. Dlaczego warto uczyć się perspektywy
2. Krótka historia perspektywy (kręgu kultury europejskiej)
3. Złudzenia optyczne
4. Słownictwo i podstawowe zasady konstruowania perspektywy geometrycznej

5. Wybrane konstrukcje pomocnicze
5.1. Podziałki zbiegu
5.2. Dzielenie odcinków w perspektywie

6. Perspektywa małych i dużych okręgów

7. Konstrukcja perspektywy na pionowe lub pochyle tło metodą punktów zbiegu i punktów mierzenia

8. Zasada konstrukcji cieni w perspektywie
8.1. Cienie własne, rzucone i wzajemne na wielościanach
8.2. Cienie własne, wzajemne i rzucone pochodzące od powierzchni walca o osi pionowej
8.3. Cienie na powierzchni walca o osi poziomej
8.4. Cienie w perspektywie na tło pochyle

Literatura