Jak wiadomo, rzeczownik jest najbardziej aktywną pod względem słowotwór­czym częścią mowy. Natomiast wewnątrz tej części mowy najczęściej tworzone są rzeczowniki oznaczające osobę, co świadczy o tym, że są one najbardziej produktyw­ną grupą wyrazów słownictwa jako całości.

Słownictwo, poza podstawowym zasobem wyrazowym, stanowi zbiór nie tyl­ko mało stabilny, poddany bowiem bezpośrednio naciskowi zmiennej rzeczywisto­ści, ale także otwarty: jego elementów niepodobna policzyć. Dlatego właśnie bada­nia nad słownictwem i słowotwórstwem pozostają daleko za gramatyką i fonologią. W porównaniu z systemem fonologicznym, obejmującym skończoną i niewielka liczbę elementów składowych (fonemów) i bardziej od niego rozbudowanym systemem mor­fologicznym, system leksykalny obejmuje ogromną ilość tworów (wyrazów), a także ma duże możliwości stałego powiększania swojego zasobu.

Jeśli weźmiemy pod uwagę wszelkie nazwy osób, to zauważymy, że ze wzglę­du na bogactwo formantów i typów słowotwórczych przewyższają one inne grupy wyrazów wchodzące w skład rzeczowników. W obrębie nazw osobowych, zarówno we współczesnym języku polskim, jak i bułgarskim i rosyjskim, reprezentowane są wszystkie sposoby nominacyjne (słowotwórcze). Łatwość urabiania tego typu nazw jest powodem częstego powstawania homonimów nie tylko w zakresie rzeczowni­ków jako całości (np. osobowe i nieosobowe nazwy agentywne), ale i wśród samych nazw o znaczeniu osoby (por. ros. передвижник - 'механик передвижки' i 'русский передвижный художник второй половины XIX века', czy też лесник - 'работник лесной промышленности' i 'лесной сторож'). Туm problemem bardziej szczegółowo zajmuje się leksykologia i semantyka.